منوی سایت
گياه‌شناسى



خربزه گياهى يک‌ ساله و علفى از خانواده کدوئيان
می باشد ساقه آن طويل و خزنده بوده و برگ‌هاى درشت آن به‌ طور متناوب در طول ساقه مى‌رويند. از محور برگ‌هاى گل‌هاى نر و ماده به ‌وجود مى‌آيند و تعداد گل‌هاى نر هميشه بيشتر از گل‌هاى ماده است. بنابراين خربزه از جمله گياهان يک پايه است که گل‌هاى نر و ماده آن جد از هم روى يک بوته قرار داردند. البته در بعضى از ارقام خربزه گل‌هاى نر و گل‌هاى ماده در روى يک بوته مشاهده شده است. تلقيح گل‌‌ها به ‌وسيله حشرات به ‌ويژه زنبور عسل انجام مى‌گيرد.

آبيارى 

در طريقه سنتى کشت خربزه آبي، دوره آبيارى در اوايل رشد گياه معمولا هر ۱۰ تا ۱۲ روز يک‌بار مى‌باشد. ضمنا در بعضى از مناطق تشنگى‌ دادن به‌بوته‌هاى خربزه مرسوم مى‌باشد، يعنى اين که در مرحله قبل از تشکيل ميوه يک دوره آبيارى را حذف مى‌کنند و به گياه تشنگى مى‌دهند، معمولا اين عمل پس از مرحله هرس و تراش بوته انجام مى‌گيرد و هدف از آن بالابردن استقامت گياه در مقابل کم‌ آبى مى‌باشد، زيرا با اين عمل ريشه‌ها گسترش بيشترى به عمق و اطراف خواهند يافت و گياه از رطوبت عمق استفاده بيشترى خواهد کرد. در صورت موجود بودن آب کافى دوره آبيارى در مرحله درشت شدن ميوه و قبل از برداشت به ۶ تا ۸ روز يک بار تقليل داده و دوره آبيارى را با نياز واقعى گياه هم‌آهنگ مى‌سازند. ضمنا در روش آبيارى جديد با شيارهاى کم‌ عمق دوره آبيارى کوتاه‌تر و به‌ طور معمول هفته‌اى يک‌بار مى‌باشد. در هرصورت نبايد در آبيارى خربزه زياده‌ روى کرد، چون آبيارى زياد از کيفيت محصول مى‌کاهد.





کوددهى


در گذشته مواد غذائى لازم براى خربزه به‌ وسيله مصرف مقدار زيادى کود حيوانى (تقريباً ۴۰ تا ۵۰ تن در هکتار) و کاشت آن در زمين آبى تأمين مى‌گرديد. امروزه چون کمتر از زمين آبى استفاده مى‌شود و کود حيوانى نيز نمى‌دهند، لذا استفاده از کودهاى شيميائى ضرورت پيدا کرده است. مقدار کود شيميائى لازم با توجه به جنس خاک و مقدار کود کيلوگرم فسفر، ۱۵-۱۰۰ کيلوگرم پتاس حيوانى مورد مصرف شامل ۸۰۰-۸۰ کيلوگرم در هکتار ازت و ۸۰-۶۰ می باشد.

تنک

پس از سبز شدن بوته‌ها در مرحله ۲تا ۳ برگى بايد آنها را تنک کرد، براى اين منظور معمولا يک بوته سالم و قوى را انتخاب کرده و بقيه بوته‌ها حذف مى‌گردند. براى تنک کردن نبايد بوته‌هاى اضافى را با ريشه از خاک خارج کرد، بلکه بايد آنها را از سطح خاک قطع نمود تا ريشه بوته‌اى که بايد باقى بماند صدمه نبيند. پس از تنک کردن جهت جلوگيرى از صدمه ديدن بوته به‌ وسيله وزش باد، اطراف آن را به‌ وسيله خاک مى‌پوشانند.

هرس

هرس بوته خربزه يکى از عمليات مهمى است که در روى ارقام خربزه ايرانى انجام مى‌گيرد و در اکثر نقاط خربزه‌ کارى ايران مانند: گرمسار، اصفهان، مشهد، ساوه و قم و نواحى اطراف سمنان متداول مى‌باشد. عمليات هرس به‌ اين ترتيب است که پس از چهار برگه شدن بوته خربزه و ظهور اولين ساقه‌هاى فرعى وقتى که اين ساقه‌ ها به‌ طول تقريبى ۵ الى ۱۰ سانتى‌متر رشد کردند، ساقه اصلى را بعد از برگ دوم و از بالاى دو ساقه فرعى قطع مى‌کنند. با قطع ساقه اصلى هر بوته خربزه داراى دو ساقه متقابل شده و تمام ساقه‌ هاى فرعى ثانوى که به‌ تدريج ظاهر مى‌شوند مجددا حذف مى‌گردند. با رشد ساقه‌هاى فرعى تدريجا گل‌هاى نر و ماده در آن ظاهر شده که پس از تلقيح گل ماده ميوه تشکيل مى‌شود.

گل ‌گيرى

گل‌گيرى يعنى انتخاب و نگهدارى يک يا دو ميوه و حذف بقيه گل‌ ها و ميوه‌ها. معمولا با عمل گل‌ گيرى دو کار انجام مى‌شود: يکى انتخاب ميوه و ديگرى حفظ ميوه‌ هاى انتخاب شده در مقابل خربزه. براى اين منظور وقتى ميوه‌ها به ‌اندازه يک بادام رشد کرده و سالم تشکيل داده شدند آنها را در برگى از همان بوته پيچيده و زير خاک مى‌کنند و به‌ تدريج که ميوه درشت‌ تر مى‌شود روى آن‌ را با خاک مى‌پوشانند. اين عمل تا موقعى که ميوه‌ها به نصف درشتى طبيعى خود مى‌رسند ادامه خواهد داشت.

برداشت

برداشت محصول خربزه بايد در مرحله رسيده کامل انجام گيرد. زيرا فقط در اين مرحله است که ميوه به‌ حداکثر شيرينى و مرغوبيت مى‌رسد. البته اگر ميوه خربزه پس از رسيدن کامل در روى بوته بماند بر قند آن افزوده نشده و گوشت آن هم نرم و لزج مى‌شود. براى تشخيص رسيده بودن ميوه‌ از علائم و مشخصات زير استفاده مى‌شود:
ايجاد شکاف‌هاى باريک در ناحيه اتصال ميوه به‌دم آن
برجسته شدن شبکه روى پوست ميوه
نرم شدن نوک ميوه

 
درحال بارگزاری

فروشگاه اینترنتی