منوی سایت

پژمردگی آوندی پنبه   Verticillium albo-atrum

پژمردگی ورتیسلیومی  در زیتون، درختان دانه دار، هسته دار و پنبه Verticillium dahlia
پژمردگی و پوسیدگی ریشه Verticillium spp.

این بیماری یکی از بیماری های پنبه در مناطق پنبه خیز ایران است. دو گونه ورتیسیلیوم به نامهای  Verticilium dahliae و V.albo-atrum عامل این بیماری می باشند. که هر دو گونه در ایران وجود دارند ولی گونه غالب V.dahliae  می باشد.
گونه (G.barbadense) (پنبه مصری) نسبت به ورتیسلیوم مقاوم است. دامنه میزبانی ورتیسلیوم وسیع بوده و حدود 160 گونه از 40 خانواده را در بر می گیرد.
هر دو گونه دارای کنیدیوفورهای منشعب فراهم (Verticillate branching) می باشند. گونه (V.dahliae) دارای میکرو اسکلروت های سیاه رنگ بوده که اندام مقاوم قارچ محسوب می شوند، ولی گونه دیگر دارای ریسه های ضخیم و سیاه رنگی می باشند که به آنها ریسه سیاه می گویند و اندام مقاوم قارچ هستند.
با قرار گرفتن ریشه گیاه در مجاورت میکرو اسکلروت های موجود در خاک، این میکرو اسکلروت ها جوانه زده و از طریق تارهای کشنده وارد آوندهای چوبی شده و در آنجا کنیدیوفور و کنیدی تشکیل می دهند. از طریق آوند چوبی، کنیدیوم ها به سرعت حرکت کرده و به نقاط بالای گیاه می رسند.
علائم در گیاه متنوع است. کمی زردی و پژمردگی دیده میشود که رفته رفته برگ ها خشک می شوند. روی پهنک برگ قسمت هایی کلروزه و سپس نکروزه می شوند که V شکل است. اگر ساقه را قطع کنیم آوندها قهوه ای دیده می شوند. هنگامی که گیاه پیر می شود ورتیسلیوم از آوند خارج شده و به قسمت های دیگر گیاه می رسد. علایم 1 تا 1.5 ماه بعد از کشت دیده می شوند. شدت علائم به حساسیت گیاه میزبان، میزان تراکم قارچ در خاک و استرین قارچ بستگی دارد.  V.dahliae دو استرین مهم دارد: 1- استرین معمولی ( ss-4)، 2- استرین برگ ریز (T-9).
در استرین معمولی قارچ قسمت های وسط برگ را خشک کرده ولی برگ ها بر روی گیاه باقی می مانند و حرکت قارچ در برگ ها به شکل Vمی باشد. ولی استرین برگ ریز هنگامی که هنوز برگ سبز است باعث خم شدن دمبرگها (epinasty) میشود، اگر به چنین برگی دست بزنیم یا در اثر هر لرزش دیگری، به راحتی از شاخه جدا می شود. بعد از مدتی گیاه کاملا لخت شده و برگ های کوچک جدیدی تولید می کند. سویه برگ ریز گرماد وست تر است. 
استرین برگ ریز حتی باعث ریزش غوزه ها نیز می شود. در این استرین گسترش قارچ تا نوک گیاه ادامه می یابد ولی در استرین معمولی تا اواسط گیاه گسترش می یابد. گیاه مقاوم به استرین معمولی نسبت به استرین برگ ریز هم تا حدودی مقاوم است. برگ ریزی در نتیجه ایجاد لایه جدا شونده در محل اتصال برگ به دلیل تولید اتیلن یا آبسزیک اسید صورت می گیرد.
کنترل بیماری:

1- استفاده از ارقام مقاوم یا متحمل.
2- تناوب با گیاهان غیر میزبان به خصوص برنج، یونجه و آیش.
3- حذف بقایای گیاهی آلوده.
4- آفتابدهیSoil solarization 
5- تنظیم میزان آبیاری و کوددهی. کود پتاس مقاومت گیاه را بالا می برد. نوع کود ازته هم مهم است. ازت باید به صورت اوره یا آمونیوم به خاک داده شود نه به صورت خود نیترات که این را در مسئله PH دور ریشه توجیه میکنند.
 
درحال بارگزاری

فروشگاه اینترنتی