منوی سایت
گیاه شناسی:
نام علمی آن Glycin max و از تیره بقولات می باشد که بوته ای استوار و پر برگ است و میانگین ارتفاع بوته 120-90 سانتیمتر و طول دوره رشد بین 90 تا 120 روز می باشد. دارای ریشه های نسبتا مستقیم با توسعه جانبی زیاد که تا عمق 60 سانتی متر توسعه می یابد. برگ ها با رسیدن محصول ریزش می کنند، یعنی بوته رسیده برگ ندارد. سویا گیاهی خود گشن است که میزان دگر گشنی به فعالیت حشرات بستگی دارد. نیام به رنگ زرد، خاکستری، قهوه ای و سیاه می باشد. سویا گیاهی است روز کوتاه و بسیار حساس به طول روز و هر چه رقم دیررس تر باشد این حساسیت بیشتر می شود.

کاشت:
خاک حاصلخیز با بافت متوسط و اسیدیته بین 6 تا 7 برای سویا ضروری است. کمبود مواد آلی در خاک، اسیدیته قلیایی و شوری باعث کاهش عملکرد خواهد شد.
آماده سازی زمین سویا میتواند از عملیات کامل زراعی تا بدون عملیات زراعی قابل تغییر باشد. در عملیات کامل زراعی ابتدا زمین شخم خورده و پس از چند بار دیسک عمود بر هم خاک کاملا نرم شده و آماده کشت می باشد. حرارت مطلوب جهت رشد 30 درجه سانتی گراد می باشد. در تاریخ کشت علاوه بر حرارت، عوامل دیگری هم موثر است. تاریخ کشت باید طوری تنظیم شود که زمان گلدهی مصادف با گرمای تابستان نشود، زیرا گرمای زیاد باعث جلوگیری از تلقیح می گردد. همچنین رسیدگی بذر سویا نباید با سرمای زمستان مواجه گردد.
در کشت سویا فاصله شیارها 80-40 سانتیمتر، فاصله بوته ها 20 سانتیمتر، میزان بذر 50 تا 100 کیلوگرم و عمق کاشت5-3سانتیمتر می باشد.

داشت:
عملیات داشت شامل تغذیه و کود دهی، سله شکنی، مبارزه با آفات و بیماری ها و آبیاری های منظم می باشد. حساسیت سویا به رطوبت در مرحله رشد رویشی کمتر از مرحله زایشی است و حداکثر حساسیت از مرحله تشکیل جوانه گل تا اوایل دانه بندی است که تنش باعث ریختن گل می گردد. اگر رطوبت زیاد باشد به دلیل ترد و علفی شدن ساقه امکان ورس بیشتر می گردد. سویا در مرحله دانه بستن به آب فراوان نیاز دارد. قطع شدن ناگهانی آبیاری یک ماه قبل از برداشت اثر سوء زیادی بر عملکرد خواهد داشت. سویا به آبیاری نامنظم و بیش از اندازه نیز حساس است و اگر پس از یک دوره تنش شدید به یکباره رطوبت برای آن تامین گردد باعث ریزش غلاف ها می گردد.

برداشت
با قهوه ای شدن رنگ غلاف ها، رسیدگی بذور شروع می شود و پس از رسیدگی کامل غلاف ها و ریزش برگ ها معمول محصول 5 تا 10 روز بعد آماده برداشت می باشد. بهترین زمان برداشت، رسیدن رطوبت دانه ها به 12 درصد است. تعجیل در برداشت باعث افت کیفیت دانه و مشکلات انبارداری به واسطه رطوبت زیاد می شود. برداشت در زمانی که کمتر از 12 درجه باشد باعث شکافتن غلاف ها و ریزش بذر می شود. برداشت معمولا به طور کمباین انجام، و سعی می شود که بوته از ارتفاع پایین قطع گردد تا غلاف های کمتری در زمین بمانند.

 



درحال بارگزاری

فروشگاه اینترنتی