منوی سایت
در بین میوه های خشک باغی گردو ارزش بالایی دارد. زیرا نگه داری و صادرات آن نیاز به سرد خانه و دیگر وسایل پر هزینه ندارد و در ضمن به علت خشک بودن هسته آنها صدمه نمی بینند.
به طور کلی درخت گردو خواهان آب و هوای مدیترانه ای است. اگر چه وزن مغز گردوی حاصله از درخت گردو خصیصه ای وابسته به واریته است اما به میزان زیادی توسط شرایط آب و هوایی و میزان بارندگی در طول دوران رشد میوه تحت تاثیر قرار می گیرد.
بهترین اقلیم برای پرورش گردو مکان هایی است که دارای زمستان هایی سرد باشند و اصولا این گیاه وقتی به بار می نشیند که یک دوره سرما را طی فصل زمستان تحمل کرده باشد.
درخت گردو در طول تابستان و زمستان نسبت به گرما و سرمای بیش از حد حساس است. وجود دماهای زیر صفر و یخبندان در اوایل بهار سبب سرما زدگی شاخه های جدید و به خصوص گل ها می شود. با اینکه در طول دوره خواب زمستانه، گردو می تواند سرمای ۱0- درجه سانتی گراد را بدون خسارت جدی تحمل کند ولی پس از شروع رشد، سرمای ۲- تا ۳- درجه سانتی گراد موجب از بین رفتن برگ ها، شاخه ها و گل ها شده و در نتیجه محصول کاهش می یابد. به علاوه، شاخ و برگ درختانی که تا اواخر پاییز به رشد خود ادامه می دهند در معرض خسارت سرما قرار می گیرند. مقاومت ارقام مختلف گردو نسبت به سرما متفاوت است.
دمای بالاتر از ۳۸ درجه سانتی گراد هم موجب آفتاب سوختگی پوست سبز و چروکیدگی مغز گردو می شود، گاهی اوقات نیز میوه ها پوک می شوند.
در رطوبت نسبی کم و دمای بالاتر از 38 درجه سانتی گراد، به گردو خسارت جدی وارد می شود. دمای پایین تابستان نیز مناسب نیست زیرا موجب می شود میوه ها به اندازه کافی پر نشوند و از طرفی هوای خنک در طی فصل رشد، برداشت محصول را به تاخیر انداخته و در نتیجه باغ داران متضرر می شوند. بنابراین هوای خنک و فصل رشد کوتاه از عوامل محدود کننده پرورش گردو هستند.
درخت گردو به خاطر داشتن ریشه های عمیق به اراضی زراعی عمیق با عمق حداقل 2-1.5 متر نیاز دارد. اراضی لومی که تقریبا دارای ترکیب 20 درصد رس و نسبت مساوی 40 درصد شن و سیلت می باشند به دلیل قابلیت زهکشی برای گردو کاری بسیار مناسب هستند. گردو در خاک های سبک و با اسیدیته 8-6.5 به خوبی رشد می کند و شوری خاک را حداکثر تا 4 میلی موس بر سانتی متر ( دسی زیمنس بر متر) تحمل می کند.
تمامی گونه های گردو یک پایه بوده و دارای گل های تک جنسی هستند. به این معنی که گل های نر و ماده به طور مجزا در نقاط مختلف ولی بر روی یک درخت تشکیل می شوند. لیکن به دلیل عدم هم زمانی در رسیدن گل های نر و ماده یک درخت (Dichogamy) در صورت کاشت تک درخت از نظر گرده افشانی و میوه دهی وضعیت مطلوبی نخواهیم داشت.

روش های آبیاری درخت گردو به دوروش می باشد:
روش سنتی (غرقابی و جوی و پشته ای ) و به روش آبیاری تحت فشار (قطره ای و بارانی) می باشد. آبیاری در پائیز پس از برداشت محصول از اولویت خاصی برخوردار است. حتی توصیه می گردد که در طول زمستان چند نوبت آبیاری کامل صورت گیرد تا آب کافی در اعماق ریشه برای رویش اول بهار ذخیره گردد. مهم ترین اثر آبیاری زمستانه بهره گیری از تاثیر مثبت یخبندان ها برای از بین بردن لارو، شفیره و پوره حشراتی است که زمستان گذرانی خود را در خاک پای درختان انجام می دهند و آبیاری بسیار موثر و مفید می باشد. بدینوسیله با یک هزینه بسیار کم، یک مبارزه بیولوژیکی اساسی در مورد بعضی از آفات انجام می گیرد.

هرس:
هرس کردن شامل دو مرحله میباشد: 1- هرس فرم درخت گردو 2- هرس باردهی درخت گردو

1-هرس فرم: در سال های اولیه ی رشد نهال صورت می گیرد. بدین صورت است که از فاصله 5/1 متری نهال سر برداری می شود و محل بریدگی با چسب باغبانی پوشانده می شود، که این امر باعث رشد شاخه های جانبی درخت گردو می شود. در سال های بعد نیز تعداد شاخه ها کمتر شده و بقیه شاخه ها از روی تنه حذف می شوند. با این روش هرس کردن که تدریجی و در سال های اولیه رشد درخت صورت می گیرد فرم اصلی درخت شکل می گیرد.

2-هرس باردهی: این نوع هرس معمولا در اواخر زمستان و گاهی در تابستان هم انجام می شود که شامل: حذف شاخه های مزاحم خشک و ناجور می باشد. و باید سعی نمود که حتما محل بریدگی با چسب باغبانی پوشانده شود. منظور از هرس، حذف کامل شاخه های زیادی و نرکها یا آن قسمت هایی است که مانع تابش نور خورشید به داخل تاج درخت می شود. با دقت در انجام هرس می توان سلامت درختان را به نحو مطلوب تامین کرد و از نامرغوب شدن گردوها جلوگیری کرد. این هرس را می توان هر سال یک بار انجام داد. نمونه دیگر از هرس، هرس کردن درختان کهن سال گردو که بیشتر از 30 سال سن دارند می باشد، که به منظور جوان کردن درخت، شاخه های پیر و درهم را هرس کرده و با این کار شاخه های جوان میوه دهی زیادتری خواهند داشت.

برداشت:
فصل برداشت گردو بستگی به شرایط محیطی دارد. مثلا در مناطق سرد در اواخر مهر ماه است. اما آنچه مسلم است هنگام برداشت گردو پوست آن باید به رنگ قهوه ای مایل به خاکی در آمده باشد و پوست آن به راحتی از گردو جدا شود. برداشت محصول گردو باید در اولین فرصت که گردو ها پوست می دهند انجام شود و بعد از چیدن گردوها باید آنها را پوست کنده و محصول را در سایه و در جای خشک پهن کرد تا خشک شوند. محل خشک کردن باید طوری باشد که هوا در آن جریان داشته باشد.
درحال بارگزاری